Almost the end....

30 september

Ja hoor, de hele nacht regen en nu ook de hele dag. Vanmorgen is Pepijn vroeg opgestaan om via internet het WK wielrennen te volgen. Ging niet met beeld, maar wel met de Belgische radio. Jammer voor Michael Boogaard! Koffers ingepakt, wasje gedaan, beetje schoongemaakt in de camper. En met de skytrain naar Vancouver-centrum. Rondgekeken op Granville Island. Een grappig stukje van Vancouver, onder grote brug. Dan voel je je heel klein. Een grote overdekte markt en grappige zaakjes. Heerlijk gegeten in een leuk restaurant onder de brug. Vanwege de regen fototoestel niet meegenomen, spijt van! Je keek naar de onderkant van de brug, maar ook veel water, bootjes en de gebouwen aan de overkant van het water. In de schemer teruggegaan. Een hoop lichtjes van de stad.

Nu weer terug in de camper. De vakantie zit er echt bijna op. Morgen vroeg de camper inleveren, naar het vliegveld en dan wachten tot we mogen. We vertrekken om 18.55 uur hier op maandag (bij jullie is het dan al 9 uur later) en we komen om 13.10 uur aan op 2 oktober op Schiphol. Dan leveren we onderweg dus weer wat uren in. Hopelijk kunnen we een beetje slapen. Als je dit leest: bedankt voor het volgen van ons weblog. Het was leuk om zo voor jullie bij te houden wat we gedaan hebben en om het zo met jullie te delen. En wij hebben gelijk ook een leuk reisdagboek. Kus voor jou vanuit Vancouver en tot ziens.

Nederlands weer

 29 september.

Weer regen. Op weg naar Vancouver gegaan. De camping die we bedacht hadden stelde niet veel voor, dus doorgereden. Nog een waterval gezien. Start van een heftige klim en klauter wandeling, maar in verband met de regen maar niet gedaan. Veel te gevaarlijk. Een mooie rit langs het water. Wel opletten, want ze zijn hier flink aan de weg bezig. Voor de Olympische Winterspelen van 2010 gaat de weg van 2 naar 4-baans. Maar daarvoor moeten ze rotsen weghakken en bruggen maken en hele constructies maken. Niet zo makkelijk als bij ons hoor.

Op een camping in Vancouver beland. Met draadloos internet, dus lekker wat zitten computeren en lezen en uitrusten. En nog even in een warm bubbelbad, dat hier op de camping is.

28 september deel 2

Toch nog een beer gezien vandaag! Gelukkig veilig vanuit de camper. Toen we wegreden uit Whistler zagen we rechts van ons, op het fietspad een beer lopen, midden in het dorp! Ieks. Met de stroom auto’s meegereden, natuurlijk gekeerd en teruggegaan, maar toen was hij (of zij) al weer weg. Naar het meer waarschijnlijk. Slim, want wat heeft een beer nou in een dorp te zoeken? De beer waarvoor al was gewaarschuwd. Sorry geen foto…

Bij Alison Lake op een Provincial Park Camping gestaan en ’s avonds uit eten in Squamisch, een grieks restaurtantje dat in de Lonely Planet stond. Op de terugweg lekkere koffie bij Starbucks als toetje.

Regen

28 september. Eindelijk een stille nacht, daardoor ook erg laat wakker. Lekker hoor uitslapen, zo aan het einde van de vakantie. Van de camping af en naar Whistler gereden. Pepijn is op een Mountainbike gaan fietsen. Rond het meer hier zijn paden aangelegd, van heel makkelijk tot (te) moeilijk. Bij het inleveren van de fiets vertelde iemand dat hij net een zwarte beer bij het meer had gezien. Die is Pepijn gelukkig niet tegengekomen. Nu samen lunchen in Whistler en dan weer op pad. Weer regen gehad, nu is het weer droog, maar berekoud. Maar de zon doet zijn best een beetje te komen, fijn, kunnen we weer opwarmen.

 27 september. Vannacht, helaas, weer een trein! Toet-toet. Geen beestje gehoord, maar nu ging ons alarm voor koolmonixide keihard af midden in de nacht. Gelukkig kregen we het uit. We roken geen gas, alles nagelopen, niets gevonden. Maar een luikje opengezet voor de zekerheid. Benieuwd wat ons komende nacht wakker gaat maken.

Vandaag de eerste dag met echt veel regen voor ons. Droog vertrokken, zelfs nog wat zon gezien. Maar toen ging het regenen en dat doet het nu (’s avonds) nog steeds. Helaas. Vandaag van Lillooet naar Whistler gereden. Zo’n 100 km, geweldige route. Veel stijgen en dalen, bochten, het ging dus niet snel, maar veel moois om te zien: 2 hertjes langs de weg, bergen met mist en wolken, houten bruggen over snelstromend water. Daar moet je dan met je zware camper overheen, bibber. Pepijn heeft nog zalmen tegen de stroom in zien zwemmen, maar velen hadden het al niet gehaald, de vogels aten ze vervolgens op. Rook niet zo fris daar, dus doorgereden. Helaas, weer geen beer gezien die zalmen aan het vangen was. Mooie meren, met veel bomen die door de stroom een soort dam gevormd hebben.

 Enorme bomen, als micado-stokjes op elkaar. De bomen die onderop in het water liggen lijken net kaneelstokjes, maar ook dat zijn enorme bomen. We denken dat de bomen in het water beland zijn na een sneeuwlawine of zoiets. Je ziet op de bergen hele verticale stroken met jonge, lichtgroene bomen, daar heeft een lawine dan een keer alles weggevaagd.

Vanmiddag in Whistler geweest, een skidorp. Echt te zien. Veel kleine (sport) winkeltjes en daarboven appartementen (lodges). Ziet er erg gelikt uit. De Olypmische Winterspelen van 2010 komen hier naar toe. Hopelijk is het weer morgen beter en kunnen we wat gaan doen in deze actieve omgeving. Pepijn wil mountainbiken hier, want de latten op, dat zit er nog niet in, er moet nog meer sneeuw komen.

Veranderingen

26 september. Wildlife in Canada … Die hebben we gezien, maar ook ‘aan boord’. Af en toe horen we ’s nachts geritsel en getrippel. Er was ook al aan onze levenmiddelen geknaagd. Daarom alles in de magnetron gestopt, een afgesloten ruimte (wat de oven na uitproberen niet leek te zijn). We snappen er niets van, weten niet wat het is, geen geluid, maar kunnen het ook niet vinden. Geen keuteltjes. Maar soms dus ’s nachts wakker. Hopelijk horen we de komende nachten niets meer. Afgelopen nacht ook veel regen. Met wat buitjes vanmorgen vertrokken. Terug de doodlopende weg van bijna 70 km in Well’s Gray NP af. Tussendoor nog wat stops gemaakt, een waterval, een canyon. Een flinke rit vandaag. Veel verandering in het landschap. Van hoge bergen, met veel groene bomen nu vlak bij Lilloet beland (naar onderen en dan naar links, voor de route-volgers). Het is hier veel droger, kale, gelige en soms zanderige heuvels. Het is ook veel warmer hier, vanavond om een uur of zeven nog een graad of 16 en niet meer zo vochtig. Minder toeristen ook. Mooie route vandaag! Af en toe stops gemaakt om te kijken en genieten. Nog even in de zon gezeten. Nu op een camping aan een snel stromende rivier. Mooi uitzicht van de camping op het water, bergen en een dorpje. En weer eens draadloos internet, gewoon in de camper. Kunnen we jullie weer wat vertellen.

De laatste week is ingegaan

25 september. Langzaam komt het einde van de vakantie in zicht. Nagedacht over het laatste stuk van de route en vandaag van Kamloops naar Well’s Gray National Park gereden. Weer een stukje naar boven dus. Mooie route door toch wat ander landschap. Lagere bergen, minder groene heuvels, meer kale bergen, beetje droog en dor (geen cowboys gezien). Vervolgens echt het platteland, allerlei farms met landbouw en veeteelt. In het park naar een enorme waterval gegaan, geweldig. Een enorme lading water die ver naar beneden viel. In het zonnetje een poosje naar zitten kijken en luisteren. Toen naar een andere waterval, die vooral breed is en meer trapsgewijs. Ook mooi! Aan het einde van de weg in het park op een camping gaan staan en nog een stukje gelopen. Helaas route afgesloten, een brug hing erg scheef, levensgevaarlijk. Langs het meer gelopen en daarna eindelijk weer een vuurtje gemaakt! Lekker warm. Bella maiskolven gegrild en Pepijn worstjes. Wat een leven…..

Groot

24 september. Vandaag weer een stuk gereden. Van Revelstoke naar Kamloops, een aardig eindje. Niet veel bijzonderheden onderweg. Dus maar eens wat vertellen over hier. Snelwegen zoals bij ons zie je hier niet echt. Veel 2-baans. Vaak dwars door dorpjes, niks rondweg. Hier en daar een stoplicht en dan komt het wel goed. Meestal mag je max. 90 km per uur.

Groot? Ja veel is hier groot. Canada, een groot land. Koffie, de kleinste maat is al erg groot voor ons. De auto’s, veel van die pick-up’s, waar ze dan van die trailers aan koppelen om mee te kamperen. Waar we nu zijn zie je ook wel gewone personenwagens, maar echt minder in verhouding. De vrachtwagens, met zo’n grote neus van voren en 2 van die glimmende ‘kachelpijpen’ naar boven, soms wel 3 aanhangers er aan gekoppeld. De bergen zijn hier erg hoog. De goederentreinen zijn heeeeel lang. Je staat hier erg lang voor een spoorwegovergang. Laatst geteld: 89 stuks achter de locomotief. En ja, ook deze trein toeterde, speciaal voor ons, met een zwaaiende machinist. Kon er wel om lachen dat we terugtoeterden. Verpakkingen van levensmiddelen, help, een kuip halvarine waar je eng van wordt.

Maar gelukkig is er ook veel normaal hier hoor. We genieten ontzettend deze vakantie. Zoveel moois buiten, en zoveel lekkers onderweg bij de bakkertjes en fruitkramen.

Update from Canada

Zweten in de sneeuw

23 september. Opgestaan met zon en wolken. Weer een leuke wandeling vandaag! In Glacier National Park vanaf de camping gaan wandelen, nou ja, eigenlijk klimmen, want de wandeling van 4.8 km ging van 1250 meter naar 2045 meter. Dat was echt zweten. Boven de bomen uit en een groot stuk door sneeuw! We zullen de 2000 meter bijna hebben gehaald, maar net niet het einde van de wandeling. Er lag zoveel sneeuw, dat het gevaarlijk werd op de grote gladde stenen. Beloofd was uitzicht op 2 gletchers, we hebben 1,5 gezien. Was genoeg. We vinden het hier heerlijk maar willen wel veilig terug. Na ruim 3,5 uur stonden we weer beneden.

Weer in de camper gestapt en naar Revelstoke gereden. Op een camping nog een uurtje in het zonnetje gezeten. Koud windje, maar grote camper om ons achter te verschuilen. Vanavond heerlijk gegeten in een restaurantje in het ‘centrum’ van dit grappige stadje.

Het is hier weer een uur vroeger, dus al weer eerder donker. Even wennen. Ze staan hier rond vuurtjes op de camping, straks even kijken, maar nu nog even draadloos op het internet vanuit de camper


22 september.

Grijze lucht als we wakker worden, maar nog droog. Dus maar gaan rijden. Stukje terug naar Emmerold Lake, wat we gisteren ivm regen hebben overgeslagen. De zon kwam door, dus lekker rond het meer gewandeld. Wat makkelijk begon werd wandelen over planken, vochtig deel van het bos. Leuk! Toen naar de Takakkaw Falls, om het nog een te proberen, maar het begon weer flink te regen op weg daar naar toe. Voor ons zijn het dus de ‘takkeweer-falls’ geworden. Na een lekkere lunch in Field en 182 liter tanken, op naar de volgende bestemming: Glacier National Park. Mooie route, af en toe flinke regenbuien, maar ook weer zon. Op een rustige camping in het NP beland. Van hieruit kunnen we morgen lekker gaan wandelen.

 

Regen

21 september. Heerlijk uitgeslapen, we hadden al gezien dat het bewolkt was. Het spetterde wat. De rest van de dag is het blijven regenen. Aaneengesloten. Naar een mooie waterval gereden, Takakkaw Falls, maar in de camper gebleven. Geen zin om te gaan wandelen in de regen. Door naar Fields, info gehaald bij de Visitors Info en heerlijke koffie met iets lekkers gegeten in een leuk tentje in dit kleine dorpje met vooral houten huisjes.

Doorgereden naar de Beaverfoot Lodges om te kamperen. Ruim 13 km over een gravelweg, hobbeldebobbel. Helaas Hans en Caroline, 2x wisseling van eigenaar geweest, we zien wat het geweest is, maar nu toch vergane glorie. Niet alleen door de regen. De wagons staan er nog, maar gammel en vies. In die oude wagons, soort huifkarren, kun je slapen, maar wij blijven lekker in de camper, af en toe de kachel aan. Genoten van de regen door heerlijk lui in de camper te lezen en uit te rusten. Straks wat koken en dan morgen weer op pad. Hier kun je paardrijden en op een ATV-voertuigje rijden, hopelijk is het dan droog, dan kunnen we weer naar buiten.

 

 

Het vervolg van 20 september

Na de wandeling bij Lake Louisse naar Lake Moraine gegaan. Ook mooi! Daarna teruggereden naar een camping op de Icefields Parkway, Musquito Creek. Geen last gehad van muggen hoor. Prachtig plekje aan een kabbelend beekje en zicht op de bergen. Nog wel koud, maar even zon, dus prachtig zicht op de bergen, sneeuw en gletchers. ’s Avonds heerlijk uitgebreid gegeten in de leuke lodge van gisteren, Num-ti-Ja, Indiaanse naam, maar helaas begrijpen we de engelse vertaling niet goed.

 

Het theehuisje

20 september. Helaas ’s nachts veel treinen en toeteren! We zijn er wel 5x van wakker geworden. Hier blijven we dus niet langer. Een uurtje later als gepland, vanwege de treinen en het verkeerde knopje om het water op te laten warmen voor de douche, om 8.10 uur vertrokken voor een wandeling vanaf Lake Louisse. Helaas niet helder, want dan is er een mooie weerspiegeling in het water. Maar een geweldig mooie wandeling naar het ‘plein van de 6 gletchers’, waar een theehuis is. Een kleine 6 km verder en 360 meter hoger bij het eenvoudige maar knusse theehuis beland en inderdaad lekker thee gedronken met iets lekkers.

Uitpuffen van de klim. Zicht op 6 gletchers, die ondanks de bewolking toch net te zien zijn. Ze maken hier alles zelf. Aan het begin van het seizoen brengt een helicopter de grondstoffen en een rij met paarden die bepakt worden gaat dan naar boven. De medewerkers lopen ook naar boven en blijven dan 5 dagen in hutjes. Geen stroom, wel propaangas en de middelen uit de natuur en hetgeen aan het begin van het seizoen gebracht wordt. Een leuke stek! Op de terugweg ging het steeds meer sneeuwen.

 

Sneeuw in september

19 september. Vanmorgen wakker geworden op ons plekje tussen de bomen en na een douche gelijk vertrokken. Ontbijtje gedaan in een restaurant onderweg. Pannenkoekjes, lekker, maar een plek om snel te vergeten, groot en erg op toeristen ingesteld.

Vannacht hoorden we de regen zachtjes op onze camper tikken, maar we zien al snel dat dit in hogere gedeeltes sneeuw was. De toppen zijn iets witter dan gisteren. Eerste stop hadden we bij Peyto Lake. En daar was meer sneeuw gevallen. De bomen zaten onder een flink pak sneeuw. Een mooi gezicht! Zonnetje er bij. Handschoenen aan, want het was nog koud. Korte wandeling gemaakt door een mooi winterlandschapje met hoge bergen op de achtergrond. En natuurlijk Peyto Lake, een fel blauw meer onderin het dal.

Bij Bow Lake de volgende wandeling gemaakt van ruim 2 uur naar de waterval toe. Een lager gebied, dus minder sneeuw en minder koud. Ontzettend mooie wandeling tussen de grote bergen, langs het meer, door het bos dat langzaam in herfstkleuren komt.

Late lunch in een fantastische logde. Veeeeel hout, opgezette dierenkoppen en dik tapijt. Hier willen we wel eens logeren, maar we vrezen het prijskaartje.

Doorgereden naar Lake Louisse, het meer dat je echt gezien moet hebben als je hier in de buurt bent, hoorden we van iedereen en lezen we in alle boekjes. Inderdaad prachtig, maar helaas weten te veel mensen dit, het was erg druk. Morgenochtend vroeg willen we daar gaan wandelen, hopelijk dan rustiger. Want het is echt een mooie plek.

Boodschappen gedaan en naar de camping. Een rustig avondje, dan morgen vroeg uit de veren. Nou ja rustig, er komen in de buurt treinen voorbij en die toeteren vaak en hard! Hopelijk doen ze dat vannacht niet.


Wat mooi allemaal

18 september. Vetrokken uit Jasper, de Icefield Parkway op. Een weg tussen de Rocky Mountains met veel gletchers. Ze zeggen dat dit de mooiste weg van de wereld is. Nou inderdaad prachtig. Alsof je in een ansichtkaarten-landschap rijdt, steeds weer nieuwe mooie vergezichten. Gestopt en gewandeld bij de Abathaska watervallen en de Sunwapta watervallen.

Regelmatig even onderweg gestopt om van een uitzicht te genieten en een foto te maken.

Bij de Columbia Icefiels heb je goed zicht op een grote gletcher. Daar gaan ze ook met van die speciale voertuigen op. Wij zijn naar de voet van de glechter gelopen. Prachtig die scheuren en kieren, waardoor je het blauwe ijs ziet.

Na gisteren even geen puf voor een lange wandeling, dus daarom een paar dingen achterwege gelaten. Doorgereden en het park even uit, naar Abraham Lake. Weer een mooi meer. Aan deze weg was nog wel een camping open. Op de Icefields Parkway zijn de meeste campings al dicht. Op een natuurcamping in het bos beland. Heel veel eekhoorntjes hier, vliegen de bomen in en uit en zitten lekker op denneappeltjes te knabbelen.

 

Meren in Canada

17 september. Vroeg op pad naar Maligne Lake, om de drukte te vermijden. Een meer dat veel op ansichtkaarten te zien is. Aan het meer met een bakje koffie de wandelroutes bekeken en gekozen voor een lange wandeling met veel hoogteverschil Het was een pittige en lange klim, maar zeer de moeite waard. Door het bos naar boven, dan in een vallei die al helemaal in herfstgeel was, om de bergtop heen en dan weer naar beneden. 2 jonge hertjes gezien onderweg. Gelukkig geen beren in dit bos. Met Zwitsers die we boven tegenkwamen en ontmoet hadden bij het huren van de camper zijn we weer naar beneden gelopen. Een trip van bijna 4 uur.

Op de terugweg nog naar de Maligne Canyons geweest, mooie diepe geulen in de bergen met water onderin.

In zo’n wasserette die wij van de tv/film kennen onze was gedaan. Pepijn heeft de weblog ondertussen bijgewerkt. Rondgelopen voor een restaurant, veel was al vol, dus terug naar de plek van gisteren, want daar hadden we al lekker gegeten. En ja hoor, vanavond weer. Pepijn had Bizon en Isabella Lasagna met bizon. Van vermoeidheid geen zin meer in koffie of dessert, dus terug naar de camping.

Water en dieren

16 september. Alweer vroeg op. Ontbeten in Jasper, toen aangemeld voor het raften. In een oude schoolbus, met daarachter een aanhanger met de bootjes, op pad. Dezelfde weg af die we gisteren gekomen zijn. Toen een kleine 2 uur in de boot. Met z’n 3-en en een instructeur. Geweldig. Wat een water en zo heel dicht bij, af en toe een flinke klets over je heen. Maar met de wetsuits ging het wel. De warmste rivier hier, maar liefst 8 graden. Daar zijn we dus maar niet in gevallen. Het was ontzettend leuk om met de stroom mee te gaan en af en toe flink te peddelen om veilig de ‘afdalingen’ af te gaan.

Toen weer een rit terug naar Jasper met de bus. Koud hadden we het niet meer, maar toch doorgegaan naar Miette Hot Springs. Waar natuurlijke bronnen water van 54 graden produceren en in de baden zijn die dan nog ruim 40 graden. Heerlijk bijkomen en uitrusten in het warme water, met de regen die zachtjes viel en zicht op de bergen rondom. Want het waren buitenbaden!

Op de terugweg Elk’s gezien, rendieren. We waren niet alleen, met een berg andere toeristen. Even verderop een geitensoort, waarvan we de naam nog niet weten. Ook weer met andere toeristen foto’s gemaakt. Bij de volgende Elk’s maar niet meer gestopt. Tjonge, wat raken we verwend aan die dieren. Lekker gegeten in Jasper. Zalm voor Pepijn en vlees voor Isabella.

Het was een mooie dag!

Vroeg uit bed!

15 september. Om een mooie wandeling te gaan maken hadden we de wekker op 7 uur gezet. Oef, viel niet mee. Pepijn had het al een uur koud in bed (’s nachts daalt de temperatuur hier flink) en Isabella was ’s nachts een paar keer wakker geweest. (van claxonerende vrachtwagens die voorbij kwamen, leuk die dieren op de weg ….). Ivogetracht te bellen om hem te feliciteren, maar helaas, die lag op het strand.

Om iets voor achten op pad. Berenbelletjes aan, rugzak op, warme kleren en eten en drinken voor onderweg. De wandeling ging richting Mount Robson, de hoogste berg van de Rockies. Het is een wandelpad van 22 km (one way) naar een mooi berg-meer. Maar dan moet je onderweg kamperen. Wij hebben het bij zo’n 5,5 uur lopen totaal gehouden. Een geweldig mooie wandeling die gaandeweg steeds meer bergop ging. De prachtige weerspiegeling van bergen met een topje sneeuw in het Kinney Lake gezien. En de ‘kiezelvallei’ aan het einde van dat meer. En een aantal watervallen die van hoog uit de bergen kwamen. Tjonge, wat voel je je dan klein tussen die enorme bergen.

Moe maar voldaan terug in de camper. Ivo gebeld en gesproken! Gefeliciteerd!

Na een lekkere lunch weer op pad. Zo’n 90 km naar Jasper. Op een grote camping beland, maar we hebben een plekje, want doordat het Nationale Park Jasper 100 jaar bestaat is het hier erg druk. In het toeristische maar wel knusse dorpje voor morgen een rafting afgesproken. Dan gaan we het water af waar we vandaag langs zijn gereden. En daar zit een flinke stroming in en zelfs wat watervallen. We zijn benieuwd!

Nu vroeg slapen, onze benen zijn moe en hoofden vol van al dat moois van vandaag.

Verder toeren

14 september. De dag begonnen met een wandeling rond het Purdon Lake, waar onze camping aan ligt. Langer dan verwacht, maar een mooie tocht van een uur of 2. De bever van gisteravond helaas niet meer gezien.

Een lange reisdag voor de boeg, maar er stond al snel bordjes langs de weg: Espresso. Home made pie. Home made bread. French coffee. Dus maar weer gestopt voor een bakje espresso en thee met een stukje kersentaart in de zon, mmm. Het draadloze internet haperde. Net toen we het stukje af hadden was de verbinding weg. Dag tekst. Volgende keer maar weer.

Toen echt op weg. Zo’n 300 km afgelegd met als einddoel een camping bij Mount Robsen. Onderweg nog een stop gemaakt voor een mooie waterval en voor boodschappen in het verlaten stadje McBride.

Een mooie camping in een natuurpark. Aan de stromende rivier gezeten met wat te drinken en chipjes in de zon. Hout gekocht van de ranger en weer een fikje gestookt. Een paar hertjes gezien, van heel dichtbij. Ze zijn een beetje schrikachtig als je beweegt, maar verder niet zo bang. Een engels echtpaar heeft ons nog een paar tips gegeven. Zij doen hetzelfde rondje als wij, maar dan andersom. Er komt nog meer moois aan!

Isabella heeft nog een rondje gelopen net voor de schemer in viel en heeft een bever in het meer zien zwemmen! Eerst wel schrikken, zo van wat is dat? Als het maar geen beer is, maar we denken dat beren geen zwemmers zijn. Na even kijken bleek het een bever te zijn. Helaas geen foto van als bewijs.

Kilometers vreten

13 september

Vandaag een lange rit afgelegd, 370 km. Gaat goed met onze camper. Wij vinden ‘m ontzettend groot, maar het valt erg mee in vergelijking tot wat je hier verder ziet rijden. We hebben een eigen douche en toilet, een heerlijk bed, een zithoekje een keuken met 3 gaspitten en 2 wasbakken, een koelkast en vriezertje. Super dus. Het is soms lachwekkend wat je hier ziet rijden. Touringcars als camper en daar hangt dan nog een personen achter te bungelen. De vrachtwagens zijn hier ook enorm. Echt zoals in de films.

het weer

 Natuurlijk gevaarlijk om iets te zeggen over het weer hier, zul je zien, gaat het omslaan. Maar tot nu toe mogen we niet klagen, 16 tot 20 graden overdag, meestal zonnig. We zagen aan de vooruitzichten dat het in Amsterdam wat kouder en natter is. Wensen jullie ook veel zon toe!

hallo allemaal

12 september

Eindelijk kunnen we ons log weer bijwerken! Op veel plekken (gratis) Wifi, maar om een ons niet duidelijke reden komen we dan toch niet het internet op. Maar nu in een internetcafé met een snoertje zijn we er. Het is leuk om jullie zo te laten weten dat het goed met ons gaat.

Gisteren een hele mooie vaartocht gehad. Ontzettend lang, maar veel moois onderweg. Soort fjordenlandschap. Om een uur of 3 brak de zon helemaal door en hebben we lekker buiten gezeten. BBQ op het achterdek, mmmm. Onderweg nog een walvis, orka en dolfijnen gezien. Niet echt goed hoor, want ze zitten vooral lang onder water. Die mooie sprongen die je op TV ziet hebben wij nog niet gezien helaas. Maar we mogen niet klagen hoor!

Vandaag weer onderweg met de camper. Nu kilometers maken naar het volgende deel. Rijden van Prince Rupert richting Prince George (voor de mensen die de atlas er bij gaan pakken).

Bootje varen

 

11 september. Vandaag hebben we Vancouver Island verlaten en zijn we naar Prince Rupert gevaren. Om 7.30 uur vertrok de boot. Tijdig inchecken, dus al om 5.00 uur uit bed! Poeh, dat viel niet mee. Maar onderweg lekker wat kunnen slapen. In de mist vertrokken, daar staat het hier ook om bekend. In het begin van de middag trok de mist op, maar helaas op dit moment, 13.17 uur, nog niet zonnig. We zullen rond 22.30 uur aankomen.

Beer?

 

10 september. Lekker uitgeslapen en een ontbijtje buiten op een boomstam in het meer. Tjonge, zo mooi hebben we nog niet eerder gezeten. Lekker in de zon gelegen (Pepijn) en gelezen (Bella). We wilden graag bij de campingbeheerder Bethany een kano huren, maar ze was op pad om de was te gaan doen. Een vriendelijke meneer heeft ons toen zijn roeibootje uitgeleend. Wiebelig, maar na wat oefening goed te doen. (we hadden zwemvesten aan). Een stukje het meer opgegaan en genoten van de zon en het geweldige uitzicht.

Vervolgens vertrokken, natuurlijk weer de 13 km gravelroad over. Doorgereden naar Port Hardy over de snelweg, dat ging een stuk beter. Pepijn hoorde een vogel, bleek zo’n roofvogel met een prachtig witte kop. Met een jong, aldus andere campinggasten. Lang zo mooi nog niet, maar wel al een grote vogel. Vanaf de camping een wandelingetje gemaakt, met het beer-belletje dat we vandaag gekocht hebben. Een belletje dat rinkelt als je beweegt. Het zou beren op afstand houden. Ook hier weer in mooi bos gewandeld. Vuurtje stoken wilde niet zo lukken vandaag, het hout was niet goed droog. Met hulp van een andere campinggast die een gasbrander had is het dan toch gelukt. Fijn, want we hadden worstjes om te eten en die moet je boven het vuur houden. Mmmmm, smokies heten die.

Omdat ze hier een goede douche hadden ging Bella nog lekker douchen op de camping. Op pad met de zaklamp. Na het douchen stapte ik naar buiten en zag de campingbeheerder verderop zwaaien met zijn armen. Ik dacht dat hij zijn hond riep, maar nee hoor, hij was een beer aan het wegjagen die hoopte wat lekkers bij het afval te vinden. Even gevraagd of het veilig was om alleen terug te lopen. Kon hij wel om lachen, maar bood toch aan even op te letten voor mij. De afvalemmers zijn hier allemaal goed dicht, om beren geen gelegenheid te geven er uit te eten en steeds terug te komen. Maar deze beer wist het dan toch te vinden.

Hobbel de bobbel

 

9 september. Wakker geworden met mooi zicht op zee. Ontbijtje aan de waterkant. Weer op pad. Een flink stuk gereden vandaag. Naar Schoenlake Provincial Park. De omschrijving van dit park en de camping daar sprak ons wel aan: ‘maar 10 primitieve plaatsen, maar een geweldige plek voor diegenen die een rustig plekje aan een meer zoeken, omgeven door beboste bergen.’ Wel 13 km over een hobbel de bobbel-gravelweg, maar ontzettend de moeite waard. Een rustige plek (jammer van de muziek van onze jonge en luidruchtige buren) aan een mooi meer. Een heleboel bomen waren 1 kant opgedreven, als een soort natuurlijke dam. Geluid van kabbelend water….. Zucht.

Natuurlijk weer een vuurtje gestookt. Dat mag hier bijna overal. De campingbeheerders verkopen hout om te kunnen stoken. Cederhout, ruikt heerlijk. Ja primitief hier, want we moesten zelf de enorme stukken in handzamer formaat hakken. Maar daarvoor lag een scherpe grote bijl. We hebben zelf een bijltje, dat bij de camper hoort, maar die is niet zo groot en niet zo scherp. Hier voor het eerst wat last van muggen gehad, maar van ons vuurtje bleven ze lekker weg.

8 september

 

Vertrokken voor een flinke rit. De dag gestart met een wandeling aan de kust, want we gaan de westkust straks verlaten. Een leuk vuurtorentje en prachtige uitzichten. Dezelfde weg terug als gekomen, omdat er maar 1 weg is. Maar mooi door de bergen rijden, dus geen straf. Onderweg nog een keer gestopt voor een korte wandeling in het bos, waar ook weer hele dikke oude bomen staan. Ja, we raken een beetje verwend van al die mooie bossen en enorm dikke bomen. Stukjes over houten vlonders wandelen, vanwege het vocht.

Onderweg weer gezocht naar een internet-aansluiting, maar helaas. Soms vinden we wat, maar kunnen we het netwerk niet op komen. Of beveiligd, of toegang kopen, of er gewoon niet op kunnen komen. Maar we blijven proberen.

We konden de camping die we zochten niet vinden, wel een andere mooie stek aan het water, nu de oostkant van het eiland. Recht aan het strand. Tussen de Canadezen zelf. Druk met vissen, vuurtjes stoken, drinken en kletsen. Ze komen af en toe een praatje met ons maken en verwijzen steeds weer naar andere Nederlanders. Zo nog een anti-beer-spray gekregen van een man die in Nederland geboren was. Hij had ‘m weer van andere Nederlandse toeristen gekregen. Met de tip: niet tegen de wind in spuiten, want dat was hem al eens overkomen en dat was geen pretje. Ook hier weer een vuurtje gemaakt en tot het donker lekker buiten gezete.

Whales?

 

7 september. Vanmorgen om 7.15 uur wakker geworden. Eindelijk in het ritme? We werden steeds om een uur of vijf wakker …. Ontbijtje in de camper en vertrokken naar Tofino zelf. Met de camper rijden gaat prima. Het draaien en keren is even opletten, we zwenken uit en hebben een flinke draaicirkel, maar het gaat nog goed tot nu toe. Verkeersregels zijn wel vrij duidelijk. Net iets nagevraagd, want we hebben al een paar keer op een kruising gestaan zonder te weten wie dan mocht. Het zit dus zo: je stopt allemaal, maar wie het eerst aangekomen is, mag weer als eerste weg. (Moeten ze in Amsterdam ook eens gaan doen.)

Net een tochtje met een bootje geboekt om walvissen te gaan zien. Althans, dat is de bedoeling. Nu zitten we op een terrasje, in het zonnetje. De zon is warm, maar de lucht is nog fris. Beetje wintersportachtig. Lekker aan de koffie, heerlijke smaakjes hier. En dus weer een internet-plekje gevonden om jullie bij te praten. En of we walvissen gezien hebben, dat lezen jullie volgende keer weer. Liefs, Bella en Pepijn.

 

Ja, hoor een grijze walvis gezien. Helaas niet zo heel veel, want hij (of zij) was veel onder water. Hoorden ’s avonds een verhaal van andere Nederlanders, die hadden in de buurt 5 walvissen gezien, waaronder 2 jongen. Die waren wat aan het spelen en jagen. Helaas voor ons, maar toch een bijzondere ervaring om in zo’n bootje het water op te gaan en de horizon af te turen naar opspuitend water. Nog seals (zeehonden) gezien, zwemmend in het water en lui op de kant.

Weer een stukje gaan rijden. Een wandeling gemaakt door regenwoud. Inderdaad vochtig, daarom over planken lopen vaak en dicht begroeid. Mooi hoor, en bijzonder, zo vlak bij het strand.

Gekampeerd in Ucluelet, ook aan de westkust van Vancouver Island. Daar Nederlanders ontmoet die voor 3 jaar in Edminton wonen i.v.m. zijn werk. Erg gezellig zitten kletsen, buiten bij een vuurtje. Van hun ook nog tips gekregen voor de rest van onze reis.

 

Stukje rijden

 

6 september. Vertrokken uit Duncan, na een ontbijt en douche bij tante Petra. Op weg naar Tofino. Eerst een stuk snelweg. Niet zoals wij die kennen. Geen rondwegen, maar dwars door allerlei plaatsen, met stoplichten. Veel te zien onderweg, dorpjes, bomen, meren, prachtig, Dan de weg genomen naar Tofino. Er is maar 1 weg die kant op, dus we zullen dezelfde weg terug nemen. Geen straf, prachtige uitzichten onderweg. Gestopt voor een wandeling bij een waterval. Andere dingen gaan we op de terugweg bekijken. De camping die we uitgezocht hadden, Bella Pacifica, was eigenlijk al vol voor grote campers, maar er was een plekje dat we mochten proberen. Een uitdaging natuurlijk! En gelukt! Even een tak moeten verbuigen vanwege de hoogte, maar verder prima. Even op het strand gekeken waar deze camping aan ligt, mooi hoor. Gekookt in de camper en aan de picnictafel opgegeten. Toen een vuurtje gestookt! Lekker. Er lag een bijl in onze camper, dus die hebben we nu al gebruikt. En wat hout op voorraad voor de volgende plek. Vandaag veel zon gehad. Echt warm is het niet, maar wel lekker. Toen het vuurtje bijna uit was zijn we de camping in gedoken en lekker gaan slapen.